Diabolische dance macabre tussen de staat en de vrije markt
Zowel het begin als het zwaartepunt van de zwaarste economische crisis sinds 1929 liggen ondertussen achter de rug. Intellectuele en politieke debatten zijn verschoven naar de analyse van de genomen maatregelen door diverse regeringen, de geldigheid van economische paradigma’s en de strijd tussen conflicterende ideologische stromingen. Kort samengevat centreren deze debatten zich rondom de binaire tegenstelling tussen de vrije markteconomie of de planeconomie. Bij het eerste model worden vrijheid en rechtvaardigheid gegenereerd door zoveel mogelijk vrije markt, bij het tweede model is het de staat die moet instaan voor de realisatie van de principes van de Franse Revolutie. Met andere woorden: Friedrich Hayek versus John Maynard Keynes. Of om het te houden bij leidende contemporaine economische zwaargewichte:n Niall Ferguson en …
Gepost: februari 8th, 2010 door Christophe Andrades in Zonder categorie.
Commentaar: geen
We ervaren de wereld als een complex geheel. Alles wat je ziet, hoort, ruikt of voelt valt vanuit vele invalshoeken te benaderen en er vallen talloze verschillende uitspraken over te doen. En niets van wat we ervan zeggen toont ons de zaken zoals ze zijn. We zoeken voortdurend naar een essentie, iets enkelvoudigs en alomvattends wat zich achter de dingen verbergt en hen doet zijn wat ze zijn. En dat vinden we niet. Wat we proberen is het verwarrende, het overweldigende van ons af te schudden. Bij al onze confrontaties met de werkelijkheid is het eerste dat we doen de complexiteit verlagen, door aspecten buiten beschouwing …
De pianist en dirigent Daniel Barenboim (Buenos Aires, 1942) is een prototype kosmopoliet: geboren in Argentinië uit Russisch-joodse ouders, opgegroeid in Israël, bejubeld op podia over de hele wereld, nu wonend in Berlijn, met een Argentijns, Spaans, Israëlisch en Palestijns paspoort op zak. Barenboim spreekt vele talen, maar excelleert in de meest universele taal: de muziek. Tegenwoordig geldt hij als een van de grootste dirigenten van onze tijd.
Lieven de Cauter schetst in Archeologie van de kick, over moderne ervaringshonger, een herziene editie van de gelijknamige bundeling essays uit 1995, de ontwikkeling van de ervaring. Deze loopt van de sentimentaliteit via de belevenis, de invoeling en de shock tot de kick.
Hebben wij echt een vrije wil of is dat maar een illusie? De wetenschap kan niet zoveel met dat begrip. Hersenonderzoekers zijn nog nergens een vrije wil-module tegengekomen. Toch ervaren wij zoiets als een vrije wil in de vorm van een vrijheid om keuzes te maken en van twijfel bij het maken van die keuzes. Waarom zouden wij moeten twijfelen als dat proces van keuzes maken niet meer dan een mechanisch proces is? Maar ook al ervaar je zoiets als een vrije wil, wat betekent dat dan?