De neoconservatieve denktanker en analist van internationale relaties, Robert Kagan, heeft weer een spraakmakend pamflet op de markt gegooid. Onder de titel The Return of History and the end of Dreams biedt Kagan ons een boek aan waarin de kunnen lezen hoe de 21ste eeuw op mondiaal geopolitiek vlak zal gaan evolueren.
Zoals altijd bij Kagan is het boekje een absolute must voor iedereen die wat te weten wil komen over de internationale orde. Met de opkomst van China en Rusland is er de laatste jaren immers aanzienlijk veel veranderd op het internationale toneel. Het meest verrassende is allicht dat de meeste ontwikkelingen niet echt werden voorzien door de liberale democratieën. Nochtans waren zij het die door Francis Fukuyama werden aangekondigd …

A.s. zondag is filosoof René ten Bos te gast bij De Brakke Zondag. Hieronder de aankondigingstekst:

Wij mensen hebben veel met dieren: we houden ze als gezelschap in ons huis, we laten ze arbeid verrichten en we eten ze op. Maar toch zijn wij mensen geen dieren, hoor je vaak. Wij kunnen denken en gebruiken gereedschap terwijl de dieren op instinct leven en niet kunnen redeneren in oorzaak en gevolg.Maar is dat wel zo? Waarom komen katten er bijvoorbeeld achter dat een deur opengaat als je de klink naar beneden duwt, bouwen termieten ook wolkenkrabbers en kunnen apen via computers met ons praten. Onderschatten wij onze levende medebewoners van de aarde? En: wat kunnen we van de dieren leren? …

Als cultuurwetenschapper stel ik mij voortdurend vragen. Opmerkzame lezers zullen onmiddellijk tegenwerpen dat iedereen zich vragen stelt, dus: so what? Wel nu, ik ben er van overtuigd dat ik mij als cultuurwetenschapper andere vragen stel dan diegene die algemeen gangbaar zijn in het dagelijkse leven. Natuurlijk zou het absurd zijn om te beweren dat mensen met een andere opleiding zich ook niet bezighouden met specifieke vragen. Een econoom breekt waarschijnlijk elke dag zijn hoofd over de evolutie van de spilindex en maakt zich reeds voor dag en dauw zorgen over de koers van de dollar. Dat zijn dingen waar ik mijn brein in ieder geval niet mee teister. En toch ben ik er van overtuigd dat …

Tijdens de jaren 2003 en 2004 was ik helemaal weg van de Europese Unie. Mij baserend op vooraanstaande denkers zoals Jürgen Habermas, Ulrich Beck, de Amerikaanse econoom Jeremy Rifkin, de Amerikaanse historicus Charles Kupchan en vele anderen zoals T.R. Reid en Will Hutton was ik er van overtuigd geraakt dat de EU inderdaad dé politieke entiteit van de toekomst aan het worden was. Binnen een postnationale wereld met een steeds afnemende rol voor de territoriale natiestaten aanzag ik de EU als een ideale politieke staatsvorm die in het tijdperk van het postnationalisme wel eens zou gaan kunnen dienen als het model dat zou worden overgenomen door andere regio’s en landen over de hele wereld. Deze theorie vond ik …

De Israëlische filosoof en publicist Avishai Margalit (1939) is een van de belangrijkste filosofen en commentatoren op de hedendaagse mens, de morele problemen van onze tijd en de huidige problemen van de westerse samenlevingen. Hij gaat tijdens de Thomas More Lezing in op het verschijnsel van sectarisme: de geschiedenis en de kernmerken van het fenomeen van kleine groepen die, letterlijk, de waarheid in pacht menen te hebben. Sectarisme doet zich niet alleen voor op religieus gebied (sekten) maar ook in de politiek (kleine politieke partijen, terreurgroepen enz.). Margalit buigt zich over sectarisme op beide terreinen.

Hoewel opgeleid als filosoof is Margalit zeer gewaardeerd vanwege zijn diepgaande en overtuigende opmerkingen over het Israëlisch-Palestijnse Conflict en de bredere strijd tussen de Islam en het Westen. Margalit heeft als auteur van Idolatry (met Moshe Halbertal, …