Rond 1740 schreef David Hume zijn magnum opus ‘A Treatise of Human Nature’ dat lang niet het succes oogstte dat hij had verwacht. Zijn grote doorbraak kwam met zijn ‘An Enquiry concerning Human Understanding’ (1748) waar enkele essays in staan, zoals ‘Of Miracles’, die nog eeuwen lang zouden nazinderen.

De recensent verontschuldigt zich in de reacties hieronder voor een aanzienlijke fout in de recensie

Het boek is een lijvig geval van bijna 800 pagina’s, en vormt een bundel van essays met betrekking tot de islam. Centraal daarbij staat de sensibilisering van het lezerspubliek met betrekking tot het gevaar dat de islam inhoudt.

Martha, O Martha, een welgemeende proficiat voor een intens betoog, een bewonderenswaardig pleidooi, een onversneden stukje welwillendheid, een gedreven hunker naar een wezenlijke verschuiving van een kolos, een omvangrijk bastion, hetgeen het onderwijs wel genoemd mag worden. Zo fragiel jou wens mag zijn, zo teer de uitgestoken hand, zo gevaarlijk dichtbij de ontgoocheling zal zijn, zo pijnlijk de nederlaag als men de zeven vrije kunsten in de strijdarena gooit, ze te grabbel gooit aan een aller-verslindende, allesvernietigende economie. Een monster dat onverwijld goddelijke proporties aanneemt, dat geen rekenschap geeft aan zijn slachtoffers, dat neerkijkt en zijn voeten plompverloren neerduwt op elke omhoogkijkende naïeveling, bovenop de dromende mens dat meer verwacht dan dat er uitgedeeld wordt.

Filosofie 2.0 in de steigers!

Eerst en vooral heten wij u welkom op onze nieuwe site. Deze site is er gekomen ter vervanging van de sites www.filosofie.be en www.filosofieblog.nl. Met de lancering van deze nieuwe site hopen we één grote Nederlandstalige filosofie-community te lanceren.

Alain de Botton is een in London wonende Zwitser met een zeer indrukwekkende CV voor zijn 42 jaar. Hoewel in King’s College Londen opgeheveld tot Master in de wijsbegeerte, slaagde hij er niet in zijn doctoraat aan Harvard in het begin van de jaren 90 tot een goed einde te brengen. De lokroep om eerder ‘populaire’ werken te schrijven weerhield hem van zijn academisch onderzoek in Franse fenomenologie. Heden is hij gelauwerd auteur van zo’n tiental boeken en benadrukt hij graag in interviews dat hij louter leeft van zijn boek- en filmverkoop, en niet het substantieel familiefortuin dat zijn vader heeft vergaard in de financiële sector. Op z’n minst een provocerend figuur, de Botton poogt reeds jaren filosofie toegankelijk te maken voor het bredere publiek en slaagt hierin met wisselend succes. Vooral zijn televisieserie ‘Philosophy: A Guide to Happiness’ heeft hem bij het bredere publiek doen doorbreken.

Met ‘Genealogie als kritiek’ verzorgt Rudi Visker een tweede Nederlandse uitgave van zijn reeds in 1990 bij Uitgeverij Boom gepubliceerde werk. Deze tekst is ook ondertussen twee maal vertaald geweest: één keer naar het Duits (Fink, 1991) en één keer naar het Engels (Verso, 1995). Deze nieuwe editie heeft een bijzondere meerwaarde daar zij drie bijlagen ter verduidelijking bevat. Deze bijlagen zijn telkens gepubliceerde artikels die Visker tussen 1986 en 2009 heeft neergelegd. De tekst verzorgt ook een voorwoord bij de tweede druk waar Visker zijn eigen kritiek kritisch benadert.

Het boek begint in elk geval veelbelovend. In het eerste deel, zowat de eerste 100 pagina's, bespreekt Lenoir de primitieve wortels van het religieuze gevoel, zowel in de jager-verzamelaarculturen als in de eerste beschavingen (culturen als Mesopotamië, Egypte, de Maya's, en ga zo maar voort).

Als herwerkte versie van het originele ‘Filosofie is voor iedereen. Inleiding op 2500 jaar denken’, poogt herwerker Opdebeeck, net zoals de vorige herwerker Abicht, 2500 jaar denken kort en bondig aan de lezer voor te stellen. De tekst van Abicht is op zijn beurt weer gebaseerd op de tekst van zijn voorganger Rik Corens, die het gebruikte als studiemateriaal voor zijn colleges filosofie aan de universiteit Antwerpen.

In ‘Sporen van geloof’ houdt de hoogleraar aan de Europese Hogeschool Brussel (EHSAL) Dirk de Schutter een betoog voor een nieuwe kijk op onze post-moderne houding ten opzichte van religie. Door slinks gebruik te maken van canonieke filosofen zoals Nietzsche, Meister Eckhart en Heidegger, schrijvers zoals Saramago en Eliot en dichters zoals Hölderlin probeert hij aan te tonen dat de strijd die de Moderne tijd voerde met de religie (voornamelijk de Christelijke religie) nog niet ten einde is.

Is de gezinsverpleging een thema waaraan een boek kan worden gewijd? Dit is niet de eerste keer dat die vraag wordt gesteld; de Nederlandse schrijver Jan Wolkers moet iets dergelijks hebben gedaan toen hij het verhaal 'De gezinsverpleging' pende. Overigens heeft hij het antwoord niet echt gegeven: het verhaal werd samen met vier andere verhalen opgenomen in de bundel 'Serpentina's petticoat'.

In onderstaand artikel komen een aantal lijnen op een boeiende manier samen.

Op 31 oktober 1958 hield Isaiah Berlin (1909-1997) zijn beroemde inaugurale rede getiteld “Twee concepten van vrijheid”. Deze rede zou het startsein geven voor een vruchtbare academische carriere als één van de bekendste en sterkste voorvechters van het pluralisme, maar ook als expert in de liberale theorie. Latere werken zoals “Against the current: essays in the History of Ideas” (1979) zullen op deze denktrant voortgaan.