Het boek begint in elk geval veelbelovend. In het eerste deel, zowat de eerste 100 pagina's, bespreekt Lenoir de primitieve wortels van het religieuze gevoel, zowel in de jager-verzamelaarculturen als in de eerste beschavingen (culturen als Mesopotamië, Egypte, de Maya's, en ga zo maar voort).

Is de gezinsverpleging een thema waaraan een boek kan worden gewijd? Dit is niet de eerste keer dat die vraag wordt gesteld; de Nederlandse schrijver Jan Wolkers moet iets dergelijks hebben gedaan toen hij het verhaal 'De gezinsverpleging' pende. Overigens heeft hij het antwoord niet echt gegeven: het verhaal werd samen met vier andere verhalen opgenomen in de bundel 'Serpentina's petticoat'.

De opzet belooft. Twee Franse journalistes stellen zich tot doel een vergelijk te maken tussen de leer van enkele filosofen en hun liefdesleven. En dat is ook wat gebeurt: meer bepaald het aspect liefde in de filosofie wordt belicht aan de hand van liefdesavonturen en -mislukkingen, wat de auteurs toestaat om een karakterbeschrijving van de filosofen te plaatsen naast enkele minder bekende standpunten, specifiek over de liefde dan, die deze filosofen geboekstaafd hebben.

Het heilig huisje wetenschap, bestaat dat nog? Dat is een vraag die een lezer best beantwoordt voor hij aan dit boek begint (want eigenlijk is dit de kern van dit boek). Een snelle repliek kan zijn: dat niemand tegenwoordig nog gelooft dat de wetenschap een zoektocht is naar een absolute waarheid, en dat 'aan wetenschap doen' een menselijke praktijk is zoals alle andere. Die dan ook fouten kan maken, en dan komen we bij zoiets als het veelgeciteerde paradigma van Kuhn, dus dat wetenschap ook bepaald wordt door cultuur enzoverder.