Ik lees een inleiding over het werk van Empedocles, die schijnbaar veel woordspelingen, metaforen en dus gewoonweg dichtwerk in zijn teksten gebruikt. Onder andere hiermee wil hij duidelijk maken dat de taal veel verborgen ladingen bevat, en dat het goed is mensen daar gevoelig voor te maken. (Dat komt overigens meer voor bij pre-socratici, en bijgevolg is het bij Heidegger weer opgedoken.) Interessant is de commentaar over de betekenis van 'de Bol' in het werk van Empedocles. Dit heeft iets weg van 'de Kosmos', maar dan in een virtuele, abstracte manier. Het is door volgelingen van Plato uitgelegd als 'de idee van de kosmos' of iets dergelijke, maar dat klopt volgens de commentaar niet:

Maar hoewel deze gedachte wel kan zijn geïnspireerd door wat Empedokles over de Bol heeft gezegd, staat ze ver af van wat Empedokles heeft bedoeld. Bij Empedokles is de eenheid tussen Bol en kosmos veel groter ...

Voordat ik effectief start met het onderzoek, wil ik nog een belangrijke gedachte in stelling brengen. Uit het voorgaande zou men kunnen vermoeden dat ik ga proberen af te leiden waarom Chinese wetenschap het niet zo ver gebracht heeft als de vroegmoderne Europese, en daarvoor een verklaring ga zoeken in een verschil van toepassing van de drie vormen van denken. Needham, die ik aangehaald heb, heeft iets dergelijks gedaan en dat is hem niet in dank afgenomen door o.m. Chinese geschiedkundigen. Ik moet toch ook even opmerken dat Needham het ook had over de 'Dark Ages', een tijdperk in de vroege middeleeuwen waarin Europa niets opschoot met wetenschap, iets waar verandering in kwam een kleine tijd voor de renaissance e.d. van start gaat. Enkel de wikipedia-pagina over die tijd toont aan dat dit onzin is; volgens de bronnen die ik goedkeur tenminste, er zijn zeker nog wetenschappers ...

Donald Davidson wordt vaak beschreven als een filosoof van de middenweg tussen strikte analytici en nonchalante relativisten. Voor de Amerikaanse filosoof Thomas Nagel was hij echter absoluut radicaal - net zoals Wittgenstein was Davidson een nieuw soort idealist, het enige verschil met de oude vorm was dat de werkelijkheid nu niet gevormd werd naar 1 'geest', maar naar een interactie van geesten... Door weinigen wordt Davidson zo scherp aangevallen als door Nagel. Het doet een mens afvragen of er iets gebeurd is in het onderonsje waar Filip Buekens eerder over sprak: een lezing in Parijs waar Rorty, Davidson en Nagel elks hun visie over waarheid uit de doeken doen. Rorty en Davidson zijn genoeg bevriend om Nagel als vreemde eend in de bijt naar voren te doen komen - is daar iets van blijven hangen? De confrontatie tussen beiden is in elk geval van belang voor het thema dat ik hier wil ...

Deze blog is wat haastig: ik wil schrijven over Davidson's postuum gepubliceerde boek Truth and Predication, maar ik heb nog maar de eerste drie hoofdstukken uit.

Na die eerste hoofdstukken gaat Davidson ingaan op het probleem van predikaten, maar in de eerste drie hoofdstukken gaat het over waarheid: ja zeg, wat is waarheid?